"Καθ’ όλη την
κορυφογραμμή του Αρακύνθου, χθες και σήμερα, δεσπόζει η αόρατη παρουσία των
«νεκρών» Εξοδιτών. Οι Εξοδίτες μας άφησαν κληρονομιά την περπατησιά τους στον
δασωμένο Αράκυνθο, ελάχιστοι είναι αυτοί που το γνωρίζουν και ακόμη λιγότεροι
αυτοί που το έχουν περπατήσει." Απόσπασμα από το πολύ αξιόλογο άρθρο
του καθηγητή Χρήστου Γερ. Σιάσου με τίτλο «Το Μονοπάτι των Εξοδιτών: Μύθος ή πραγματικότητα;» που έχει δημοσιευθεί πρόσφατα στον τοπικό τύπο (http://www.agrinionet.gr/index.php/arthra/11837-a).
Για πόσο, άραγε, ακόμη;
Για πόσο θα καθυστερεί η οφειλόμενη απόδοση τιμής στους
προγόνους μας;
Ως έκφραση αυτής της αγωνίας, η
οποία εκφράζεται πολύ επιτυχημένα στο προαναφερόμενο άρθρο, όπως και από
πολλούς άλλους – για να είμαστε δίκαιοι έναντι όλων αυτών που έχουν εκφράσει με
διάφορους τρόπους το αίτημα αυτό κατά καιρούς – έρχεται να προστεθεί το παρόν άρθρο,
το οποίο απηχεί και την προσωπική αγωνία του υποφαινόμενου, τόσο ως έκφραση
προσωπικού ενδιαφέροντος όσο και λόγω της ενασχόλησής του, εκ του ρόλου του ως
αιρετού εκπροσώπου στον Δήμο Θέρμου, κατά τι με το ζήτημα της ωρίμανσης του
έργου που αναφέρεται στο αντικείμενο του ερωτήματος αυτού, όπως εξηγείται στη
συνέχεια.




